Dy poezi nga Trifon Xhagjika

 

Trifon Xhagjika,meteori letersise shqipe qe u shua pa shfaqur mire vlerat e tij reale.Dhe kjo jo per fajin e tij.Serish stafi sjell per lexuesit dy poezi te reja nga ato pak krijime qe ka lene poeti rebel.Themi rebel sepse ne kohen qe jetoi,zbuloi lakuriqsine e Atdheut te tij te dashur,zbuloi gjakesine qe bridhte lirshem ne shpirtrat e krimineleve shtetare e te krijuesve te asaj kohe.Denoncoi pa frike,cka i kushtoi jeten.Ndersa “Nobeliste” e sotem flasin si disidente te hershem,harrojne jo pa qellim Xhagjiket sepse ne thelb kengetaret apo palacot e bllokut mbeten sic kane qene.Ata do te vdesin servile e te pandreqshem.

NDIHMOMENI TE QESH

Nuk mundem

Nuk mundem

Nuk mundem

E pashë Atdheun lakuriq

(vetëm pa miq e shokë)

mundohej të këpusë një degë dafine

nga lavdia e shekujve.

Atdheun e dija të rritur!

Por sa i vogël qenka!

As një degë nuk e këpuste dot.

E mora për dore

ta rrit në zemrën time…

Vëllezër

Po e kërkuat Atdheun,

e kam unë.

Ndihmomëni të qesh.

Ndihmomëni të gëzoj.

Atdheu është lakuriq!

1963

***

JAM UNE !

Herë-herë,

Në orët e vona të natës,

kur ndërgjegjja fluturon për diku.

Unë eci.

Pa mëshirë,

shkelmoj

si kalë i harbuar

rininë time

…….

Miq!

Dëgjoni trokëllimat e kalit të harbuar?
Jam unë

(Natën duke gdhirë 29 janari 1963)

Shkruani nje pergjigje