Mes alibive dhe pazareve politike
Nga: Eden BABANI
Nisma e Presidentit të Republikës për të ndërmjetësuar mes dy partive më të mëdha të vendit në kushtet e funksionimit të pjesshëm të Parlamentit, ndonëse e vonuar, mbart ende vlerat e veta. Po të lexoheshin drejt deklarimet diplomatike të ndërkombëtarëve, qysh se Edvin Rama dha shenjat e para të një aventure politike me kosto të rëndë për vendin, një ndërmjetës me autoritetin e nevojshëm që ta shtronte në lëmë kalin e azdisur, ndoshta do të ishte gjendur me kohë. Sot, afro pesë muaj pasi Parlamenti i ri filloi punimet si gjysmagjeli i përrallës, edhe Presidenti, edhe ndërkombëtarët edhe cilido faktor tjetër ndërmjetësues, duhet të kenë nxjerrë mësimet e duhura se si mund të frenohej një çmenduri politike e përmasave që po përjetojmë. Kalin në lëmë nuk e shtron lutja me aman e me derman, as torba me tagji, as diplomacia. Përkundrazi, e shtron kamxhiku. Në këtë kuptim, nisma e zotit Topi mbush një zbrazësi më tepër formale sesa thelbësore. T’i mbushësh mendjen kreut të opozitës shqiptare se bojkoti i tejzgjatur jashtë çdo parashikimi dëmton njëherësh partinë e tij dhe aspirata e shqiptarëve për t’u bërë pjesë e Europës së Bashkuar, është njësoj si të rrahësh ujë në havan. Gjithsesi, edhe ky hap i nevojshëm, me sa duket, po hidhet. Le të shpresojmë se do të jetë e fundit pikë uji që mund të mbajë gota. Përtej kufirit të mundshëm, ajo do të fillojë të zbrazet. Pas kësaj, i vjen radha kamxhikut që, me siguri, do ta dredhë i zoti i lëmit, çka do me thënë anëtarësia socialiste e cila, kashtë e koqe, nuk mund të presë tjetër përveçse kalbëzimit.Bojkoti i Ramës është një bashkësi alibish për të fshehur humbjen e 28 qershorit, si edhe një trampolinë për t’u rikthyer në politikë me autoritetin e munguar qysh në krye të herës. Alibia filloi me kërkesën e rinumërimit të votave në disa qendra zgjedhore, pastaj me kërkesën e pakuptimtë për hapjen e kutive këtu e atje, pastaj me hapjen e kutive, pa këtu, pa atje. Spiralja erdhi në ngjitje. Absurdi arriti kulmin kur Edvin Rama deklaroi se nuk kërkonte ndryshimin e rezultatit të zgjedhjeve, por vetëm hapjen e kutive (!), ndonëse Kolegji Zgjedhor, më i larti organ kushtetues për të marrë vendimin përkatës, e kishte mbyllur çështjen njëherë e përgjithmonë. Mos kishte lajthitur Rama kur kërkoi të pamundurën për asgjë? Jo. Ishte tamam në truallin e vet, në atë të alibisë. Problem, nuk ishin dhe nuk janë kutitë. Problem, është përfitimi, pazarllëku. Në fëmijërinë time, një rrugaç hipte mbi çati dhe e kërcënonte të ëmën se, po të mos i jepte kaq e aq lek, do të hidhej nga çatia. Hidhu! – i duhej thënë. Por jo. E ëma hynte në pazar me të birin: Nuk kam aq sa kërkon ti, por kaq sa më gjenden në xhep. Fëmija rrugaç ia kishte arritur qëllimit.Ka plotësisht të drejtë deputeti i Partisë Demokratike, Edi Paloka, kur thotë: “…pushteti në tavolinë, është e vetmja gjë që kërkon dhe e vetmja gjë që kënaq Edvin Ramën.” Në kontekstin e pazareve politike – çka nuk duan me thënë assesi kompromise politike – mendja djallëzore e një kumarxhiu me komplekse të pafund ligësish mund ta shndërrojë tryezën e thirrur prej Presidentit në një precedent të rrezikshëm për të ardhmen e politikës shqiptare. Të ulesh përpara të ligut në një tryezë bisedimesh dhe të cedosh në të drejtat e tua kushtetuese, do të thotë t’ia mbash vetes sate mu në lule të ballit. Ndonëse Kryeministri Berisha ka përjashtuar çdo lloj tjetër bisede në atë tryezë përveç hyrjes në Parlament, kjo nuk do të thotë se i çorodituri kryetar i opozitës nuk e mban të fshehur alibinë nën mëngën e xhaketës. Apo nuk i ka të gjata mëngët ai!Sipas shenjave, befasia gjatë ose pas bisedimeve nuk do të përbënte ndonjë të papritur.